Katastrofalne dojście do dworca w Rybniku. Błoto, dziury i lata bezskutecznych rozmów

Dojście do dworca kolejowego w Rybniku od strony ulicy Kolejowej wygląda dziś jak zapomniana droga techniczna, a nie jeden z ciągów komunikacyjnych prowadzących do centrum miasta. Dziury, błoto, nierówna nawierzchnia i ciężki sprzęt rozjeżdżający teren tworzą problem, który od lat pozostaje nierozwiązany.
Ile jeszcze można czekać? – pytają mieszkańcy
Sprawa nie jest nowa. Od wielu lat mieszkańcy zwracają uwagę na fatalny stan dojścia do tunelu pod peronami dworca PKP od strony Chwałowic i Meksyku. To ważny ciąg pieszy, z którego korzystają mieszkańcy, uczniowie, osoby idące do centrum, a przede wszystkim pasażerowie kolei.
Dla wielu osób jest to po prostu najkrótsza droga do dworca. Problem w tym, że zamiast bezpiecznego i wygodnego dojścia mamy dziury, błoto i rozjeżdżoną nawierzchnię. Po większych opadach sytuacja robi się jeszcze gorsza. Ciężarówki i inne pojazdy nanoszą błoto na jezdnię, a zanieczyszczenia trafiają dalej w kierunku ronda Kamyczek. Brudne są przejścia dla pieszych, a woda wraz z ziemią spływa w stronę wiaduktu.
I tutaj pojawia się kolejny problem.
Błoto i ziemia trafiają do wpustów kanalizacji deszczowej oraz odpływów przy krawężnikach. Odpływy się zatykają, a woda zaczyna zalegać tam, gdzie powinna zostać sprawnie odprowadzona.
Miasto po telefonicznych zgłoszeniach mieszkańców sprząta ten teren. Tyle że w ten sposób można usuwać przede wszystkim skutki, a nie przyczynę problemu.
I właśnie o tę przyczynę od lat toczy się cała historia.
„Teren należy do PKP”
Miasto wskazuje, że teren pozostaje własnością kolejową i dlatego możliwości działania są ograniczone. Kilka miesięcy temu radny Sebastian Śmieja tłumaczył:
Nadal jest to teren PKP, a jak dobrze wiemy, współpraca z kolejowymi spółkami bywa czasochłonna. Miasto jest gotowe i chętne do uporządkowania tego obszaru. Gdy tylko formalności zostaną dopięte, a najbardziej prawdopodobnym rozwiązaniem będzie dzierżawa terenu, ZDM będzie mógł rozpocząć działania.
To brzmi rozsądnie. Tyle że mieszkańcy mają prawo zapytać: jak długo jeszcze będą trwały te formalności?
Bo problem nie istnieje od kilku tygodni. Nie pojawił się wraz z ostatnimi opadami. Mieszkańcy interweniują w tej sprawie od lat. Jedna z osób zaangażowanych w sprawę podkreśla, że zwracała się już do radnych, Zarządu Dróg Miejskich, władz miasta i wiceprezydenta odpowiedzialnego za te kwestie.
I ciągle słyszy to samo: teren PKP, rozmowy, ustalenia, formalności.
Tymczasem dziury pozostają dziurami, błoto pozostaje błotem, a mieszkańcy nadal muszą tędy chodzić.
Nie chodzi o luksus. Chodzi o normalność
Trudno oczekiwać, że miasto z dnia na dzień przeprowadzi kompleksową inwestycję na cudzym terenie. Nikt rozsądny nie domaga się przecież marmurowego chodnika i infrastruktury za miliony. Ale trudno również zaakceptować sytuację, w której przez lata nie udaje się znaleźć rozwiązania choćby dla podstawowego uporządkowania terenu.
Wyrównanie nawierzchni.
Zasypanie największych dziur.
Utwardzenie ciągu pieszego.
To nie są oczekiwania rodem z futurystycznego miasta przyszłości. To absolutne minimum. Tym bardziej że korzystają z tego również pasażerowie kolei. Czy tak powinno wyglądać dojście do dworca w mieście, które chce być nowoczesne, dobrze skomunikowane i przyjazne mieszkańcom? – usłyszeliśmy
Miasto sprząta, mieszkańcy pytają: po co w kółko?
Sytuacja ma jeszcze jeden wymiar: finansowy.
Jeżeli błoto regularnie trafia na jezdnię, przejścia dla pieszych i do kanalizacji deszczowej, ktoś musi je później usunąć. Miasto interweniuje po zgłoszeniach mieszkańców i sprząta teren.
Tylko że każde takie sprzątanie kosztuje. Kosztuje również udrażnianie wpustów i odpływów. To właśnie dlatego sprawa przestała być wyłącznie kwestią estetyki. To problem bezpieczeństwa pieszych, utrzymania infrastruktury drogowej, drożności odwodnienia i racjonalnego gospodarowania pieniędzmi publicznymi.